هميشه خودم را / در درون قاب وآينه ديده ام / نه بي واسطه ، عيان وبرابر . / چگونه ميتوانم پيدا كنم / خويشتن را - آشكارا - /
ايستاده بر آستانه ي در ؟ / . چشمم إلكترون ، كوارك و بوزون را نمي بيند /. و گوشم نجواي مورچه را نمي شود / كي ميتوانم ببينم / چگونه سرشته ميشود /
شيريني ي قند در برگ چغند
برچسب:
نویسنده: آریا کاشانی
تاريخ: شنبه
7 مرداد
1396 ساعت: 9:32